شخصیت داستانی «هنیبال لکتر» (Hannibal Lecter) که از فیلم «سکوت بره‌ها» شهرت دارد، دوباره توسط رئیس جمهور سابق، «دونالد ترامپ» در سخنرانی‌اش در کنوانسیون ملی حزب جمهوری‌خواه مطرح شد.
لحظه‌ای بود که دونالد ترامپ – با وجود همه چیز – به نظر می‌رسید که [بعد از سوءقصد نافرجام علیه جانش] انسان کاملا جدیدی شده است. در طول شب پایانی کنوانسیون ملی جمهوری‌خواهان، سخنرانان به ما گفته بودند که تلاش برای ترور رئیس‌جمهور چهل و پنجم، دیدگاه و رویکرد او به سیاست را تغییر داده است. این تجربه او را به یک متحدکننده تبدیل کرده بود.
«او فرصت بسیار واضحی در عرصه سیاست برای برانگیختن احساسات ملت پس از تیراندازی را رد کرد،» تاکر کارلسون، مجری سابق فاکس نیوز، در سخنرانی شب پنجشنبه خود، ساعاتی قبل از اینکه ترامپ به صحنه بیاید گفت: «در آن لحظه، او تمام تلاش خود را کرد تا کشور را متحد کند.»
و سپس، در اعماق سخنرانی پرپیچ و خم خود، ترامپ شروع به صحبت درباره هنیبال لکتر کرد.
«رسانه‌ها همیشه به دنبال من هستند، زیرا من این را می‌گویم،» او از یک حاشیه شروع کرد. او می‌دانست که این اولین بار نیست که از هنیبال صحبت می‌کند، اما نمی‌توانست مقاومت کند.
کسی فیلم ‘سکوت بره‌ها’ را دیده است؟ هنیبال لکتر دیرین و بزرگ. او دوست دارد شما را برای شام داشته باشد.
فیلم‌های بزرگ قطعا قدرت آن را دارند که مردم را به هم نزدیک کنند. و شیفتگی ترامپ به فرهنگ عامه در شب پایانی کنوانسیون جمهوری‌خواهان اوج گرفت. آن هم با اجرای پیراهن‌پاره‌کن توسط کشتی‌گیری به نام هالک هوگان و اجرای موسیقی توسط کید راک. که پیش از معرفی ترامپ توسط مدیرعامل مسابقات قهرمانی مبارزه نهایی (Ultimate Fighting)، دانا وایت، صورت گرفت. اما این، دوباره، درج تصادفی علاقه ترامپ به شخصیتی بود که «آنتونی هاپکینز» در سه فیلم بازی کرده است. رئیس‌جمهور چهل و پنجم، و نامزد فعلی جمهوری‌خواه، در ماه مه به لکتر به عنوان «مردی فوق‌العاده» اشاره کرده بود. در حالی که دوباره ضرب‌المثل معروف او درباره داشتن دوستی برای «شام» را نقل می‌کرد.
در هر دو مورد، اشاره ترامپ به لکتر برای اثبات این مطلب بود که جرم و جنایت در آمریکا از کنترل خارج شده است. اینکه لکترهای بالقوه، از جمله مهاجرانی که ترامپ به زور اخراج خواهد کرد، در میان مردم آمریکا زندگی می‌کنند. در شرایط دیگری، این توانایی تخیلی به نوعی کودکانه و تاثیرگذار به نظر می‌رسید: ترامپ همیشه با تمایز قائل شدن بین آنچه روی صفحه نمایش است و واقعیت، دست و پنجه نرم کرده است. در نهایت، کل زندگی حرفه‌ای او به سمت یک نقش ستاره‌ای پیش رفته، در عین علاقه‌مندی او به رسانه‌ها و صنایع فرهنگی.
پس چرا هنیبال لکتر نباید فقط یکی دیگر از شخصیت‌هایی باشد که ممکن است از مرز عبور و شروع به خوردن آدم‌های اطرافش کند؟
علاقه‌ی ترامپ به فیلم‌های عامه‌پسند یکی از ویژگی‌های قابل ارتباط او است. شاید برجسته‌ترین آن‌ها. او عاشق سرگرمی‌های بزرگ و گسترده است. در مقاله‌ای از نیویورکر در سال ۱۹۹۷، نویسنده‌ای همراه ترامپ سوار هواپیما شد و تماشا کرد که او تنها برجسته‌ترین قسمت‌ها (یعنی خشن‌ترین مبارزات) فیلم «بلاداسپورت» با بازی ژان-کلود ون دام را تماشا می‌کند.
پس شاید عجیب نباشد که بخش‌هایی از «سکوت بره‌ها» که ترامپ به یاد می‌آورد، شیطنت‌های هنیبال و یک نقل قول بزرگ و خنده‌دار او باشد. همچنین تعجب‌آور نیست که او این شخصیت را به عنوان یک نماد قابل ارتباط برای نحوه کار جرم و جنایت در دنیای واقعی در نظر بگیرد. هنیبال لکتر یک ابرشرور است. با هوشی فراتر از باور. با اشتهاهایی فراتر از آنچه ما انسانی می‌دانیم و روش منحصر به فردی در بیان کلمات. او دشمن خیالی کاملی برای یک نامزد ریاست جمهوری است که خود را بی‌نظیر در زیرکی می‌بیند. و بی‌نظیر در بیان. در لکتر، ترامپ دشمنی را یافته که هیولای درونش بزرگ‌تر از درک ترامپ از قهرمان بودن خودش است. قهرمانی که توانایی مقابله با هر دشمنی – چه واقعی و چه بخشی از تخیل جمعی ما – را در خود می‌بیند و سریع با آن مطابقت می‌دهد.
اگر مناظره دونالد ترامپ با رئیس‌جمهور بایدن ناراضی‌کننده بود — اگر در نهایت، کمی بیش از حد آسان به نظر می‌رسید — همیشه چالش خیالی شکار هنیبال لکتر هنگام عبور از مرز وجود دارد. و شاید کسانی که از بازگشت ترامپ می‌ترسند، باید خوشحال باشند که حداقل بخشی از تمرکز او بر هانیبال است. و اینکه بره‌ها هنوز دست از فریاد زدن برنداشته‌اند.