فیلم ایرانی

رضا عطاران برای چندمین بار در این سینما ایفای نقش این شخصیت ابله را بر عهده گرفته، وارد ماجرا می‌شود و با حماقت‌های خود تماشاگر را می‌خنداند. شکل‌گیری این شخصیت، چه در بازی و چه در روایت بر همین اصل استوار است و فقط لحظاتی که به این حربه چنگ می‌اندازد فیلم را به یک اثر آشنای سینمای بدنه نزدیک می‌کند.

روایتی از یک رفاقت دو جانبه که در پایان‌بندی ضعیف عمل می‌کند و حرف‌های خود را پس می‌گیرد و به همین پرداخت سطحی بسنده می‌کند. فیلم‌ساز قطعا حرف‌هایی دارد که این…

فیلم به سادگی مخاطب را در اختیار می‌گیرد، و بعد از این‌که او را وارد ماجرا کرد، به سادگی با احساسات او بازی می‌کند و تبدیل می‌شود به یک هنرمند تمام عیار که…

فیلم از حقیقت حرف نمی‌زند. از دست‌کاری شده‌ترین نسخه از حقیقت ممکن حرف می‌زند. همان‌طور که دریدا معتقد است، حقیقت نهایی وجود ندارد، آن‌چه موجود است، و برای ما قابل درک است، تنها «نمایی» از نمای یک حقیقت دست‌خورده است و این رشته آن‌قدر ادامه دارد که نتیجه همان سوء تفاهم است.

فیلم لاتاری در مورد موضوع مهمی است که به فریبکارانه‌ترین شکل ممکن پرداخت می‌شود. فیلم، پوپولیستی‌ترین فرم ممکن را به کار می‌گیرد تا فقط برای برآورده کردن…

فیلم خجالت نکش یک داستان مضحک دارد، اندکی ادا و اطوار از «احمد مهرانفر» دارد و متنی که به هر قیمتی شده -مخصوصا ابتذال، شوخی‌های سطحی و آبکی و بازی با کلماتی که…